Sábado, 11 de Abril de 2009

Las lhénguas de l'Ouropa


Para quien puoda anteressar eiqui queda este anteressante sítio Web cun buonas andicações subre l assunto.


Terça-feira, 13 de Janeiro de 2009

Niebe


Niebe

La niebe abraça la tierra
Beilan farras
Giladas.

Son almas
Que se lhebántan
De l cielo
Eiterna morada.

I Dius
Pastor bien-amado
Assóma-se para ber
L sou álgido ganado
Nun baia el fugir
De l sou celestre cerrado.

Purmeiro
Queda abismado
Mirando i a cismar
(Por ber tanta alma beilando?)
Apuis manda l sol abrir
I cumo que por ancanto
Fai la niebe derretir
I las almas regressar.

Sexta-feira, 9 de Janeiro de 2009

Niebe i friu


Ye ua nuite de Eimbierno.
L cielo de un azul alto i strelhado cubre la preinada. L algodon an rama ampeçou lhougo pula manhana i todo l santo die fui bê-lo caer. Parecie sembrado a manadas. Nun era l purmeiro nebon de l anho mas era de certeza l mais fuorte. Cun l aire calhado, l lhençol branco stendiu-se debagarico i a sue buntade por toda la preinada. Las einormes farrapas íban pousando até nun quedar un palmo çtapado de tierra. L silêncio gilado de ls grandes nebones deixaba oubir l mais pequeinho bruído. Mas nada se oubie. La tierra parecie drumida. Ancantada por aquel ancanto.
– L nebon lhimpa la tierra, home! cumo dízen ls mais bielhos.
I alhá staba eilha, acunchegada al friu, calhada, cumo se stubisse spurgando todos ls males de las sues antranhas.
Apenas la nuite ampeçou a caer i lhougo la cisca de la sierra se lhebantou. Traie la cara gilada i sopraba cumo an sue casa. Capaç de tolher la nariç al mais pimpon! Las candeias de l cielo, assopradas por un airico de buona madrina, ardien inda cun mais coraije. Relhuzien tanto que solo podie ser para se acalcéren tamien eilhas, pensou Catalina, que acababa de se lhebantar por trás de l Cabeço de la Boldreira."
António Bárbolo Alves, Cuntas de la Tierra de las Faias

Quinta-feira, 8 de Janeiro de 2009

La bida de ls blogues


Hai muito tiempo qu'eiqui nun benie. Tanto tiempo qu'até se m'habie çquecido la direçon de l blogue! Mas tamien ye esta la bida de l blogues, deixan-se star assi queticos i apuis, un die, acá spéran por nós i nós tornamos a besitá-los i, quien sabe, a dar-les algua bida.
Desta beç, talbeç tenga sido l friu que se fai sentir alhá fuora i fai estes dies mais ancalamunhados do que nunca que dou ganas d'eiqui tornar. Ou haberan sido estes retratos - http://www.flickr.com/photos/33537308@N05/ - que me dórun essas ganas de benir eiqui acalcer un cachico mais la tierra que tanto precisa de nós.
Seia cumo fur ye siempre tiempo d'agradecer a la tierra i tamien a quien ye capaç de fazer estas obras d'arte.

Sexta-feira, 5 de Setembro de 2008

Oubir mirandés

Para quien querga oubir mirandés puode agora fazé-lo neste podcast dedicado a la lhéngua mirandesa:

http://mirandes.mypodcast.com/index.html

Segunda-feira, 21 de Abril de 2008

La pátria


La lhéngua ye la mie Pátria

I you nun tengo Pátria: tengo mátria

You quiero frátria.
Caetano Veloso


Hubo un tiempo an que la Tierra de Miranda era un spácio çconhecido pa la maiorie de ls pertueses. Longe de Lisboua, sien stradas ou outros meios d’acá chegar, ls mirandeses fazírun-se pertueses por obra i grácia de ls acausos de la Stória i daqueilhes que fúrun defenindo las frunteiras. De cierto que se sentírun mirandeses antes de se sentir pertueses. Mas esta cundiçon tamien nunca la negórun, subretodo quando, por efeito de las guerras i outras lhuitas, fúrun chamados a defender la Pátria. Muita sangre fui dada i arramada an sou nome que, para muitos, fui mais madrasta qu’outra cousa.
Mas quei ye la Pátria? La berdadeira ye la tierra de ls nuossos pais, cun quien tenemos lhaços stóricos, afetibos i, modernamente, tamien jurídicos. La Pátria de ls mirandeses stá eiqui. Para alhá de todos ls jacobinismos i de todos ls jacobinos que solo beien la capital i l restro a partir de la capital. Se queremos un paiç donde todos mos síntamos filhos de la mesma mai i de l mesmo pai, hai que pensar an repartir l mal i l bien de maneira d’eigual . I isso quier dezir tener an cunta la giente, mas tamien la tierra, pois sien eilha nun hai giente.
Ls nuosso pais, ls nuosso abós, deixórun-mos esta tierra d’hardança i ye nuossa oubrigaçon tratar deilha, para que nun se torne nun çcampado onde nada medre. Para que seia un spácio houmanizado, natural, mas cun giente, capaç de fazer arregalar ls uolhos a quien chega i dá de frente cun la subérbia natural de las arribas ou cun la serenidade firme i anfenita de l praino.
Para isso, ye preciso que la Pátria seia tamien Frátria. Que nun tenga filhos i antenados, mas solo filhos. Que deia als qu’eiqui bíben ls meios d’acá cuntináren a bibir. D’eiqui criáren ls sous filhos. D’eiqui ancuntrar amprego. Cundiçones de bida. Ou anton iremos todos pa la borda de l mar i quando acá benirmos talbeç ancuntremos peinhas, árboles, bichos, mas nun ancuntrará cerrados, nien binhas, nien huortas, nien trigos, nien centenos, nien giente, mas ua tierra de naide, donde las ninas de ls uolhos yá nun se zlhúmbraran a nun ser cun las lhágrimas de nun habermos sido capazes de guardar l’hardança que mos deixórun.


P.S. Este testo staba perdido i ten la data de Maio de 2007. Que me lhembre nuca fui publicado. Mas se yá fui, eiqui queda outra beç.

Terça-feira, 15 de Abril de 2008

Wikipédia i lhéngua mirandesa



Nun sei quien ye l outor de l artigo (antrada) subre la lhéngua mirandesa - http://pt.wikipedia.org/wiki/Língua_mirandesa - que, díga-se ten alguas cousas acertadas. Mas essa d'ampeçar por dezir que l mirandés ye un dialeto de l sturiano ye que bate mui cierto. Buono, yá se sabe, nien todo l qu'anda na rede ye peixe. Ou, por outras palabras, hai que (saber) çcunfiar de las anformaçones que mos éntran an casa atrabeç de l computador.